কৃষ্ণমণি বৰুৱা
বহাগ আহিলেই যেন
ধৰণী খনে নতুনকৈ সাজে।
সেউজীয়া পথাৰ, ফুলৰ সুবাস,
বতাহত গীতৰ মিঠা সুৰ বাজে।
কপৌ ফুলে হাঁহি উঠে,
পলাশে জ্বলাই ৰঙা জুই।
নতুন পাতৰ সেউজীয়া আশা লৈ
বহাগ আহে আনন্দ লৈ।
ঢোলৰ মাত, পেঁপাৰ সুৰ,
গগনজুৰি উঠে আনন্দৰ ধ্বনি।
গামোছা লৈ যুৱকে নাচে,
মুখে মুখে ফুটি উঠে হাঁহি।
বিহু মানে কেৱল উৎসৱ নহয়,
এয়া আমাৰ হৃদয়ৰ স্পন্দন।
মাটিৰ লগত, মানুহৰ লগত
প্ৰেমৰ এক পৱিত্ৰ বন্ধন।
বৃদ্ধ, যুৱক, শিশু সকলো
একেলগে মিলি আনন্দ কৰে।
বহাগৰ এই পবিত্ৰ ক্ষণত
অসমীয়া জীৱন নতুনকৈ সৰে।
